همان چیزی که من وتو میخواستیم هیچ وقت نگذرد

یادت می اید ان روزها  من  به تومیگفتم چه خوب میشد ثانیه هارا نگه داریم تا روزهای بیشتری با هم باشیمتو هم لبخدی کوچه لبانت جای میگرفت وانقدر جای خنده ها در گوشه لبانت جای میگرفت که دیگر جایشان تنگ میشد ومیزدی زیره خنده اما....

اما من اشکهای در گوشه چشمانم جای میگرفت وناخوداگاه سرازیر میشد

اما تو با ان دستان مهربانت که گرمی وجودت اتش عشقی در من می افرید که .......

تمامروزهای زندگیم یکی پس از دیگری گذشت چه

قدر شاعر خوب میگفت که

چقدر ای ثایه ها نامردند گفته بودند که بر میگردند رفتند وپس از رفتنشان هی عقربه ها بی جهات می چرخند

ببین حکایت چند ساله ما در همین چند بیت خلاصه میشود.